Spowiedź
Okazja do spowiedzi św. jest w każdy w piątek, od godz. 17.00 do 18.00,
a także 20 minut przed każdą wieczorną Mszą Świętą.
Sakrament pokuty to dar, który Pan Jezus powierzył Kościołowi po Zmartwychwstaniu: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20, 22-23). Dzięki spowiedzi wierni mogą oczyścić się z grzechów oraz pojednać z Bogiem i Kościołem.
Spowiedź święta. Historia
W początkach chrześcijaństwa to chrzest stanowił sakrament pojednania z Bogiem. Z czasem okazało się, że grzech dotyka również ochrzczonych i stąd zrodziła się potrzeba pokuty za grzechy ciężkie, takie jak: cudzołóstwo, morderstwo i apostazja. Wyznanie grzechów było publiczne, a pokuta poprzedzała rozgrzeszenie. W VI i VII wieku pojawiła się spowiedź indywidualna przed kapłanem i praktyka osobistej pokuty. Obie zawdzięczamy mnichom pochodzącym z Irlandii i Wielkiej Brytanii. W X wieku ustalił się zwyczaj, że penitent otrzymuje rozgrzeszenie zaraz po wyznaniu grzechów, a pokutę odprawia po spowiedzi.
Sobór Laterański IV (1215 r.) zadecydował, że wszyscy wierni mają obowiązek wyspowiadać się przynajmniej raz w roku. Sobór Trydencki (1545–1563) uznał, że spowiedź jest sakramentem powtarzalnym. Na Soborze Watykańskim II zwrócono uwagę na wspólnotowy wymiar sakramentu pokuty. Podkreślono, że spowiedź to nie tylko pojednanie z Bogiem, ale także z Kościołem. Jako podstawową formę sakramentu utrzymano spowiedź indywidualną. Spowiedź indywidualna praktykowana jest w Kościele katolickim i w prawosławnym. Odrzuciły ją wyznania wyrosłe z reformacji.
Zgodnie z nauczaniem Kościoła „każdy wierny, po osiągnięciu wieku rozeznania, obowiązany jest przynajmniej raz w roku wyznać wiernie wszystkie swoje grzechy ciężkie” (KKK 1457). To absolutne minimum. Wierni są zachęcani do częstego korzystania z sakramentu spowiedzi, zwłaszcza po popełnieniu grzechu ciężkiego. Dlaczego? Grzech oznacza nieposłuszeństwo Bożemu prawu i zerwanie z Nim jedności. Ale nie tylko. Zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego równocześnie narusza komunię z Kościołem.
Jak się spowiadać? 5 warunków dobrej spowiedzi
Aby sakrament pokuty był odprawiony w sposób ważny muszą być spełnione określone warunki:
Rachunek sumienia
Jest nieodzownym elementem sakramentu pokuty i nie powinien być wyłącznie spisem złych uczynków i przewinień. Katechizm Kościoła Katolickiego zaleca, aby rachunek sumienia był przeprowadzony w świetle słowa Bożego. Warto sięgnąć po Dekalog czy Nowy Testament.
Żal za grzechy
Jest konieczny, aby Bóg przebaczył człowiekowi. Jeśli człowiek nie żałuje za grzechy, to spowiedź jest nieważna, nawet jeśli kapłan udzielił nam rozgrzeszenia. Żal za grzechy może być doskonały – z miłości do Boga, lub wystarczający – z bojaźni przed karą piekła.
Mocne postanowienie poprawy
Jest owocem szczerego żalu za grzechy. To obietnica zmiany swojego postępowania, poparta konkretnym i realnym planem. To decyzja pracy nad sobą, która obejmuje nie tylko unikanie grzechu, ale także czynienie dobra. Bez gotowości do przemiany życia spowiedź jest nieważna, nawet jeśli ksiądz wypowiedział słowa rozgrzeszenia.
Szczera spowiedź
Polega na wyznaniu wobec kapłana wszystkich grzechów, zarówno ciężkich, jak i powszednich. Ukrywanie przed spowiednikiem grzechów czyni spowiedź nieważną. Należy również pamiętać, że spowiednik jest tylko pośrednikiem, a w rzeczywistości spotkanie przy konfesjonale, jest spotkaniem z samym Jezusem.
Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu
Stanowi zwieńczenie i dopełnienie sakramentu pokuty i pojednania. Zadośćuczynienie Panu Bogu polega na naprawieniu relacji zniszczonej przez grzech. Pokuta musi być odprawiona zgodnie z wytycznymi kapłana. Zadośćuczynienie bliźniemu polega na naprawieniu wyrządzonej mu krzywdy (należy oddać skradzione pieniądze, odwołać oszczerstwa). Jest to konieczny warunek do odpuszczenia grzechów. Człowiek powinien zadośćuczynić w jak najkrótszym czasie od spowiedzi.
Tajemnica spowiedzi. Czy są wyjątki?
Tajemnica spowiedzi jest nienaruszalna, w żadnej sytuacji nie może być złamana. Nawet sam papież nie może zwolnić księdza z jej zachowania. Dlaczego? Konfesjonał to nie tylko spotkanie penitenta ze spowiednikiem; to również spotkanie człowieka z Miłosiernym Bogiem, stąd Kościół żąda od spowiedników dochowania absolutnej tajemnicy. Tajemnica ta, która nie dopuszcza żadnych wyjątków, nazywa się ‘pieczęcią sakramentalną’, ponieważ to, co penitent wyznał kapłanowi, zostaje ‘zapieczętowane’ przez sakrament (KKK 1467).
Spowiedź generalna. Czym jest?
W roku 1304 papież Benedykt XI usankcjonował tzw. spowiedź generalną. Jest ona czymś wyjątkowym i nadzwyczajnym. Może dotyczyć całego dotychczasowego życia albo tylko jakiegoś etapu. Bywa zalecana w pewnych przełomowych życiowych momentach (np. przed ślubem czy święceniami lub w bliskim niebezpieczeństwie śmierci). Spowiedź generalna nie jest powtórzeniem grzechów wyznanych i ważnie odpuszczonych. Musi być uzgodniona ze spowiednikiem i poprzedzona pogłębionym rachunkiem sumienia.
Nabożeństwo Pierwszych Piątków.
Pamiętajmy, że celem tego nabożeństwa nie jest sama spowiedź konkretnie w pierwszy piątek miesiąca. Spowiedź może być w każdy inny dzień, stanowiąc przygotowanie do przyjęcie Chrystusa, i trzeba powiedzieć jeszcze coś – nie jest pierwszym piątkiem miesiąca spowiedź, nawet podpis na karteczce i do domu bez udziału we Mszy Świętej i przyjęciu komunii św. Niestety tak robią dzieci i często też dorośli – co można zaobserwować to w każdym kościele. Sens pierwszych piątków polega na przyjęciu Komunii Świętej Wynagradzającej. To jest istota tego nabożeństwa.